SHBA - Një gjë është e sigurt: lodhja po e lë gjurmën e saj. Në fund të korrikut, me nivele lagështie të padurueshme, madje edhe hidratimi, miku i freskimit dhe parave të reklamave, nuk është i mjaftueshëm për të rimbushur bateritë e lojtarëve të shkatërruar nga sezonet gjithnjë e më të gjata.
Lodhja e ekipeve kryesore, rrëzimet e atyre që janë në pozicionin më të dobët dhe ndeshjet, pamja e të cilave mund të përdoret si mjet torture, si Kolumbia kundër Zvicrës, mund të shpjegohen gjithashtu me këtë. Tetë skuadra mbeten gjallë pas një muaji të Kupës së Botës. Le të përpiqemi të kuptojmë se si po ia dalin.
FRANCA - E shpallur favorite në prag të turneut, ka qenë skuadra që ka tërhequr vëmendjen e të gjithëve, përveç ndeshjes së raundit të 16 kundër Paraguajit, ku iu desh të përballej me nxehtësinë e Filadelfias dhe paraqitjen mbrojtëse të amerikano-jugorëve. Duke lënë mënjanë atë ndeshje, skuadra e Deschamps është objektivisht më e talentuara. Trajneri nuk ka sakrifikuar qëndrueshmërinë, por ai ka vendosur në fushë katër lojtarë sulmues, të plotësuar nga shtytja e Koundé në të djathtë dhe vrapimet e Rabiot. Vendimi për të futur në fushë Dembelé, Olise, Barcola (ose Doué) dhe Mbappé së bashku, dukej i rrezikshëm. Megjithatë, gatishmëria e të gjithëve për të sakrifikuar u lejon yjeve të ndryshëm të kthehen shpejt në fushë, duke mos lënë hapësirë kur humbet posedimi i topit. Pjesa tjetër varet nga dyshja qendrore e Saliba dhe Upamecano, të cilët, edhe kur lihen vetëm, u lëshojnë shumë pak kundërshtarëve të tyre. Katërshja e sulmit, me alternativa luksoze si Doué i lartpërmendur, i cili ishte gjithashtu titullar, Cherki dhe Mateta, nuk ofrojnë pika referimi dhe lëvizin pa role të qarta. Mbappé, përveçse është zhvendosur jashtë në të majtë, ka filluar të takohet edhe me mbajtësin e topit për të liruar hapësirë në sulm. Ai ka shënuar shtatë gola, katër Dembelé, dy Barcola dhe pesë asiste nga Olise. Ata do të kenë vështirësi edhe kundër bllokimeve të ulëta, por shifrat janë mbresëlënëse.
MAROKU - Mungesa e Saibarit ndihet. Kundër Kanadasë, skuadra e Ouahbi-t pati vështirësi, veçanërisht në pjesën e parë, por arriti të fitonte, edhe me një rezultat të qartë, pa shfaqur llojin e lojës që i kishte impresionuar, të paktën deri në ndeshjen kundër Holandës. Mësimi i konkretësisë së ish-trajnerit Regragui, shkurt, ka mbetur në mendjet e marokenëve. Pjesa e parë kundër Brazilit dhe disa momente në ndeshjet e tjera nxorën në pah mekanizma të saktë për pastrimin e zonave të fushës dhe mbushjen e tyre me vrapime vertikale. Rënia fizike është e dukshme, por cilësia për të qëndruar në garë deri në fund është sigurisht aty. Raundi i 16 kundër Kanadasë e vërtetoi këtë. Por Franca është një histori tjetër.
SPANJA - Nuk është skuadra e Euro 2024. Ata nuk kanë aftësinë për të liruar një lojtar në krah dhe pastaj të depërtojnë në qendër. Arsyet për këtë janë fakti që Lamine Yamal nuk është në formën e tij më të mirë dhe se Nico Williams nuk e ka marrë përsipër krahun e majtë. Baena e ka zëvendësuar atë dhe loja në mënyrë të pashmangshme është dashur të ndryshojë. Spanja di të jetë agresive dhe, pasi të fitojë topin, të shfrytëzojë lojën në afërsi ku korsitë e jashtme përdoren më pak. Krahu i majtë, për shembull, është tërësisht në dispozicion të Cucurellës, pasi Baena tenton të lëvizë brenda. Forca e tyre është një mesfushë që mund të rrotullohet dhe të shfrytëzojë lojën e Rodrit, inteligjencën e Pedrit dhe vrapimet e Dani Olmos.
BELGJIKA - Duket si zhgënjimi më i madh i Kupës së Botës, por më pas zëvendësimet e vona të Rudi Garcias kundër Senegalit morën përsipër dhe, nga një eliminim pothuajse i sigurt në raundin e 32-sheve, ata arritën në çerekfinale. De Bruyne dhe Doku u përjashtuan, Lukaku bëri vend vetëm në fund të ndeshjes dhe gjërat filluan të merrnin një kthesë për mirë. Kundër SHBA-së, Onana bëri lëvizjen, i ngarkuar me mbylljen e krahut të majtë për të kufizuar Pulisic. Dëmtimi i tij, me futjen e Vanaken, e la Tielemans midis të dyve përpara mbrojtjes dhe të sapoardhurin në mesfushën sulmuese midis Trossard dhe Lukebakio. Pjesa tjetër u bë nga De Ketelaere, më shumë një numër nëntë i vërtetë sesa një i rremë. Cilësia sigurisht që nuk mungon, si midis titullarëve ashtu edhe në stol. Mbrojtja, megjithatë, është e hapur për t'u rishikuar.
NORVEGJIA - Dihej që ishin të fortë. Ishte më pak e parashikueshme që do ta eliminonin Brazilin. Në këtë mënyrë, pra... Ata janë një ekip që di të menaxhojë ritmin, me mekanizma të provuar, siç janë ndryshimet në krahët e një formacioni 4-3-3, me futje të papritura të anësorëve dhe një Odegaard të lirë që mund të lëvizë sipas dëshirës, duke i zhvendosur kolegët e tij në përputhje me rrethanat. Sorloth nuk është shumë bindës në të djathtë, por gjithmonë ekziston mundësia e një mbrojtësi të krahut, siç ka ndodhur, me Brazilin që ka futur Bobb në vendin e tij dhe Schjelderup, në anën tjetër, për një Nusa të dobët. Shkurt, nuk ka mungesë alternativash nga stoli. Për gjithçka tjetër, është Haaland. Limiti qëndron te dy mbrojtësit qendrorë.
ANGLIA - Eshtë një nga ekipet e pakta në Kupën e Botës që demonstron presion të organizuar, të aftë për të menaxhuar momentet kyçe të ndeshjes, intensitet dhe qasje të ndryshme, dhe që mburret me cilësi midis titullarëve dhe zëvendësuesve të saj, veçanërisht Harry Kane dhe Jude Bellingham. Ata mbrohen, si pothuajse çdo ekip i parë në këtë garë, me një formacion 4-4-2, dhe janë të aftë të sulmojnë pozicionalisht, duke zënë të gjitha kanalet vertikale në fushë. Ata dinë si të kundërsulmojnë pasi të fitojnë topin dhe kanë durimin për të gjetur hapësirën e duhur, duke vendosur lojtarë të shumtë në mesfushën sulmuese: ndoshta Rice, O'Reilly, i cili ndërhyn nga e majta, ose anësori i djathtë. Të reduktuar me dhjetë lojtarë kundër Meksikës, ata vendosën një formacion 5-3-1, duke demonstruar aftësinë e tyre për të fëlliqur duart kur është e nevojshme. Nëse Tuchel e bëri këtë, kjo është sepse ekipi i tij, edhe me numër të barabartë lojtarësh, kishte lejuar shumë ndaj vendasve.
ARGJENTINA - Entuziazmi është një gjë e bukur, por retorika zgjat vetëm për aq kohë. Katër gola të pësuar midis Kepit të Gjelbër dhe Egjiptit, me rrezikun real të kthimit në shtëpi, dhe disa incidente të diskutueshme të arbitrimit. Përshtypja është se Argjentina ka shumë rezerva dhe po arrin të avancojë falë shpirtit konkurrues dhe teknikës së lojtarëve të nivelit të lartë. Lëvizje të caktuara automatike nuk shihen më, kërkimi i rotacioneve në mesfushë, lidhjet që lirojnë hapësirë për t'u zënë në vrapim, nuk janë më konstante në ndeshjet e fundit. Nuk është rastësi që fokusi është kryesisht në përpjekjen për të anashkaluar mbrojtjen e kundërshtarit me topa të gjatë nga mbrapa, ose duke shfrytëzuar krosimet. Scaloni e di këtë dhe madje ka ndryshuar sistemin e lojës (me Paredes për Almada). Megjithatë, rezultati u arrit falë dëshirës së pafundme për të mos hequr dorë nga titulli. Do të shohim nëse është e mjaftueshme për një përsëritje, Leo Messi është aty.
ZVICRA - Nuk duket se ka më lidhjet që e bënin ekipin kombëtar të Yakin të dukej si një ekip klubi, por është ende një ekip shumë i fortë, edhe pse paksa shumë i ngurtë në situata të caktuara. Ata arritën ta kompensonin këtë me cilësinë dhe atletizmin e Manzambit, i cili, megjithatë, u lëndua në momentin vendimtar. Jashari e zëvendësoi atë kundër Kolumbisë, me dyshen e pathyeshme Freuler-Xhaka pas tij, por ai u la jashtë pas pjesës së parë. Zvicra luajti më mirë me Rieder në mesfushën sulmuese dhe Sow dhe Ndoye (më vonë të zëvendësuar nga Vargas i lënduar) në krahë. Forca e tyre qëndron në dyshen mbrojtëse qendrore të Elvedi dhe Akanji dhe aftësinë e Embolos për të mbajtur topin. Megjithatë, përndryshe, nuk kishte askush për të ndriçuar fushën dhe ata luftuan shumë për të gjetur portën e kundërshtarit.
