Shpërthimi i Ebolës në Republikën Demokratike të Kongos është shumë shqetësues shkruan BBC. Është përhapur për javë të tëra pa u zbuluar në një pjesë të botës ku lufta civile e bën të vështirë përballimin e virusit dhe ku specia e Ebolës që është e përfshirë është e rrallë, kështu që ka më pak mjete për të ndaluar një virus që vret rreth një të tretën e njerëzve të infektuar.
Ky është një moment kritik në një shpërthim ku ka pasiguri se sa është përhapur, por tashmë ka pothuajse 250 raste të dyshuara dhe rreth 80 vdekje.
Shumica e shpërthimeve të Ebolës kanë tendencë të jenë të vogla, por specialistët janë të shqetësuar nga shpërthimi i viteve 2014-2016.
Atëherë, 28,600 njerëz në Afrikën Perëndimore u infektuan në shpërthimin më të madh të sëmundjes ndonjëherë.
Shpallja e një emergjence shëndetësore publike me shqetësim ndërkombëtar nga Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) nuk do të thotë se jemi në fazat e hershme të një pandemie të stilit Covid.
Rreziku që paraqet Ebola për të gjithë botën mbetet i vogël. Edhe në shpërthimin e viteve 2014-16, pati vetëm tre raste në Mbretërinë e Bashkuar dhe të gjithë ishin punonjës të kujdesit shëndetësor që ishin ofruar vullnetarë për të ndihmuar.
“Por kjo pasqyron se situata është mjaft komplekse për të kërkuar koordinim ndërkombëtar”, thotë Dr. Amanda Rojek, nga Instituti i Shkencave Pandemike në Universitetin e Oksfordit.
Ebola është një sëmundje e rëndë dhe vdekjeprurëse, megjithëse është e rrallë.
Viruset e Ebolës infektojnë natyrshëm kafshët por njerëzit mund të infektohen nëse bien në kontakt të ngushtë.
Ky shpërthim po shkaktohet nga specia Bundibugyo e Ebolës, është një nga tre speciet e njohura që shkaktojnë shpërthime, por është relativisht e panjohur.
Bundibugyo ka shkaktuar vetëm dy shpërthime më parë – në vitin 2007 dhe 2012 – ku vrau rreth 30% të njerëzve të infektuar.
Bundibugyo paraqet një sërë sfidash. Nuk ka vaksina ose trajtime me ilaçe të miratuara për Bundibugyo-n, megjithëse ka disa vaksina eksperimentale, ndryshe nga speciet e tjera të virusit Ebola.
Dhe testet për të përcaktuar nëse dikush e ka infeksionin nuk duket se funksionojnë mirë.
Rezultatet fillestare të shpërthimit ishin negative për virusin Ebola dhe u nevojitën mjete laboratorike më të sofistikuara për të konfirmuar përfshirjen e Bundibugyo.
“Ballafaqimi me Bundibugyo është një nga shqetësimet më të rëndësishme në këtë shpërthim,” thotë Prof Trudie Lang nga Universiteti i Oksfordit.
Simptomat mendohet se shfaqen midis dy dhe 21 ditëve pasi dikush është infektuar. Fillimisht ato janë si simptomat e gripit: ethe, dhimbje koke dhe lodhje. Por, ndërsa Ebola përparon, ajo çon në të vjella, diarre dhe mosfunksionim të organeve të trupit. Disa pacientë zhvillojnë gjakderdhje të brendshme dhe të jashtme.
Meqenëse nuk ka ilaçe të miratuara për të synuar virusin Bundibugyo, trajtimi mbështetet në “kujdes mbështetës të optimizuar” duke përfshirë menaxhimin e dhimbjes, infeksioneve të tjera, lëngjeve dhe ushqyerjes. Kujdesi i hershëm përmirëson shanset e mbijetesës.
