SHBA- Lufta në Iran po përhapet në të gjithë Lindjen e Mesme dhe që po rritin frikën se konflikti mund të përshkallëzohet në një përballje më të gjerë rajonale. Në një analizë të The Guardian thuhet se ishte, kryeministri izraelit, Benjamin Netanyahu, ai që duket se ia ka shitur Donald Trump luftën me Iranin si një përballje të lehtë.
The Guardian shkruan se gjithçka nisi, kur Benjamin Netanyahu mbërriti në klubin Mar-a-Lago të Donald Trump më 29 dhjetor të vitit të kaluar. Kryeministri izraelit erdhi me një apel dhe një nxitje për Presidentin e SHBA-ve.
Pas muajsh të tërë të mbrojtjes ajrore dhe raketave të tjera pas konfliktit 12-ditor të qershorit, në të cilin SHBA-të u bashkuan për të bombarduar objektet bërthamore të Teheranit, Izraeli ishte gati të vepronte përsëri, këtë herë me objektiva më thelbësore. Në konferencën për shtyp të organizuar nga të dy udhëheqësit, Trump përsëriti pikat që biseoi me Netanyahun.
"Tani dëgjoj se Irani po përpiqet të ndërtojë përsëri. Atëherë do të na duhet t'i rrëzojmë ata. Do t'i shkatërrojmë plotësisht. Por shpresojmë që kjo të mos ndodhë," tha Trump.
Në atë takim, Netanyahu i kërkoi Trumpit mbështetje për një konflikt të ri më të gjerë kundër Teheranit, madje i ofroi presidentit amerikan edhe nderimin më të lartë izraelit. Sipas The Guardian, Netanyahu, ia mbushi mendjen Trump, se kjo mund të ishte një luftë fitimtare dhe e kontrollueshme.
Netanyahu i kishte thënë Trump, se kjo luftë do të kishte një përfitim për transaksionet. Pra, mposhtja e Iranit do ta forconte Izraelin dhe nuk do të kishte nevojë për ndihma ushtarake amerikane.
Ajo që është e qartë nga ajo që ka dalë në pah, është se Netanyahu dhe establishmenti më i gjerë ushtarak izraelit ishin plotësisht të bindur në idenë e tyre, se kjo do të ishte një luftë të lehtë. Më 28 shkurt, ditën e parë të luftës, zyrtarë të paidentifikuar izraelitë i thanë gazetës Haaretz se kërcënimi iranian do të zbehej brenda pak ditësh.
Një artikull tjetër në të njëjtën gazetë thoshte se planifikuesit ushtarakë të Izraelit kishin grumbulluar interceptorë raketash për një luftë që ata supozonin se do të zgjaste më së shumti tre javë.
Ky konflikt aq sa është i nisur nga SHBA, është edhe nga Izraeli. Ky sulm ndryshoi llogaritjet strategjike të vendit. Si në sulmet në Gaza, Liban dhe tani në Iran, me Huthitët në Jemen dhe në zonat e thella siriane, ka dalë në pah një pikë e përbashkët: Netanyahu ka premtuar dhe shpallur fitore, realitetet e të cilave janë gjithmonë më të përkohshme dhe arrogante.
Në Gaza, pavarësisht vdekjeve dhe shkatërrimeve, një Hamas i zvogëluar vazhdon të ekzistojë midis rrënojave. Në Liban, ku Hezbollahu u shpall i mundur, organizata ruan aftësinë e saj për të hedhur raketa përtej kufirit, me Izraelin që po zhytet përsëri në të njëjtën politikë të pushtimit të Libanit jugor që dështoi një herë më parë dhe çoi në shfaqjen e Hezbollahut në radhë të parë.
Në Iran, pavarësisht vrasjes së udhëheqësit suprem Ali Khamenei dhe zyrtarëve të tjerë të lartë, një strategji e “prerjes së kokës”, deklaratat e Netanyahur për ndryshim të shpejtë të regjimit, kanë rënë poshtë.
Edhe Axios raportoi javën e kaluar se Netanyahu ia shiti luftën presidentit si diçka të lehtë. Irani nuk është Venezuela, pavarësisht shpresave të Trump për të përsëritur strategjinë e 'kapjes së regjimit'
Ndërsa lufta hyn në muajin e dytë, pa asnjë fund në horizont dhe me ekonominë globale që po tronditet nga mbyllja e ngushticës së Hormuzit, pasojat e dëmshme të premtimit të Netanyahut për një luftë “të lehtë” po përhapen shumë përtej rajonit. Në këtë drejtim, perceptimi i rolit të Netanyahut pas avokimit të tij shumëvjeçar për konfliktin ka po aq rëndësi sa edhe përfshirja e vetë Trumpit me dëshirë.
Konflikti gjithashtu e ka minuar NATO-n, ndërkohë që potencialisht i ka inkurajuar Kinën, Rusinë dhe Korenë e Veriut. Dhe ndërsa Netanyahu është mburrur në terma biblikë se e ka goditur Iranin me "10 plagë", disave nuk u ka shpëtuar fakti që raketat iraniane dhe të Hezbollahut që ende bien mbi Izrael nënkuptojnë se Pashkët do të kalohet me bombardime.
Për Netanyahun dhe Izraelin, ka të ngjarë të ketë pasoja afatgjata në aspektin e diplomacisë dhe opinionit publik, të cilat së bashku me çështjen e Iranit e kanë obsesionuar prej kohësh kryeministrin e Izraelit.
